PRZYDROŻNE BRZOZY

Upstrzone czarnymi
myślnikami czasu
bielejące przy drodze
w światłach reflektorów
poszukiwań
okryte zielenią
rozpuszczonych włosów
tańczące w rytmie
księżycowej nocy
jak wiotkie panienki
na balu sennych marzeń

NOC

nie lubię
gdy sosny
zaglądają do
mojego pokoju nocą
boję się ich rozmów
trwających do rana
wolę lampy uliczne
na długiej szyi
które kołyszą
do snu gwiazdy
z pucołowatym
księżycem

WSPOMNIENIE PRZESZŁOŚCI

stary cmentarz
świadek przeszłości
ostoja
biednych i bogatych
tu się rodzi
zaduma i cisza
owoce
kasztanów i dębów
kreślą krzyż
historii tego miejsca
promienie słońca
w dzień
księżyca nocą
oświetlają drogę
wspomnień

NA SWOIM MIEJSCU

minęły wieki
dawno opadł
zapach prochu
ciszą zasiało
nad Narwią
zasnął skowronek
w krzewach łozy
tylko generał
stoi jak dawniej
w zakurzonym
od chwały
mundurze
zamyślony

W MOIM MIEŚCIE

Labirynt ulic
tętniący
ludzkim życiem
prowadzi
do serca miasta
czuwa w nim
bohater
z swoją
nieodłączną przyjaciółką
oddychającą prochem
nadnarwiańskiej historii